Znowu Pan Jezus mówi o liczbach. Tym razem w Ewangelii pojawi się liczba 7 i 77. Już sama siódemka dla Żydów oznaczała pełnię, a co dopiero siedemdziesiąt siedem – to już nieogarnięte mnóstwo. Tyle razy mamy przebaczać, jeśli ktoś przeciw nam zawini. Inaczej mówiąc chrześcijanin przebacza zawsze.
Zaczęła się szkoła, więc nic dziwnego, że i u nas pojawi się trochę liczenia. Ile to 2 x 2? A 1 + 1? A jak do tego jeszcze dodamy 1? To mnożenie przyda nam się, gdy będziemy chcieli kogoś upomnieć w cztery oczy, tak żeby nikt inny nie słyszał. A dodawanie – żeby zebrać kilka osób do wspólnej modlitwy. Witajcie po wakacjach!!!
W radosny nastrój uczniów, którzy dowiedzieli się, że ich Mistrz jest długo oczekiwanym Mesjaszem wkrada się niepokój. Mesjasz ma umrzeć. I to jeszcze tak haniebnie – na krzyżu! I ma ten krzyż dźwigać. Jezus prosi, byśmy nie uciekali przed cierpieniem w naszym życiu – potrafili dźwigać nasze krzyże. Z patyków i trawy składamy krzyż, malujemy Jezusa, który go niesie.
Usłyszymy dziś, jak Pan Jezus wybierze Piotra, jednego ze swoich uczniów, na tego, na którym zbuduje Kościół. To nie znaczy, że Piotr położył się i rozpoczęto budowę wspaniałej świątyni. Nie, Piotr był jakby pierwszym papieżem od którego zaczął się Kościół zbudowany z prawdziwych ludzi – niedoskonałych, grzesznych ale kochających. Takich jak my. Węglem rysujemy portret Piotra.
Jeśli się kogoś bardzo kocha, to potrafi się znieść dla tej osoby nawet upokorzenie. Dziś usłyszymy o pewnej mamie, która prosi o uzdrowienie swojej córki i nie przejmuje się szorstkimi słowami Jezusa, który porównuje ją do psa. Na papierze ściernym pastelami rysujemy szczenięta.
Usłyszymy dziś niezwykłą historię, jak Piotr idzie po wzburzonych falach jeziora do Jezusa. W pewnym momencie traci wiarę i zaczyna tonąć. Wtedy Jezus łapie go za rękę. Pamiętajmy, że Bóg jest przy nas w każdej chwili życia. Nie traćmy ducha. W plastelinie wyskrobujemy scenę na jeziorze.
Czasem nawet bardzo małą ilością można podzielić się z potrzebującymi. Jeśli tylko zechcemy staje się cud – Bóg rozmnaża to, co daliśmy i wszyscy są syci. Robimy stemple i odbijamy na kartce to, co było do podziału – pięć chlebów i dwie ryby.
Królestwo Boże jest jak najcenniejszy skarb – warto sprzedać wszystko, co się ma, żeby je zdobyć. Rysujemy szczęśliwego znalazcę skarbu.
Znowu jesteśmy na polu, gdzie już rośnie zboże. Jednak między dorodnymi kłosami pojawiają się chwasty, które zasiał nieprzyjaciel. Posłuchajmy, co zamierza zrobić Pan. Ciekawą techniką graficzną przy użyciu kalki maszynowej odbijamy kłos i chwast na kartce.
Usłyszymy dziś przypowieść o ziarnach, które rzucone przez Siewcę trafiają w rozmaite miejsca. Z jednych wyrosną piękne kłosy, inne się zmarnują. Z plasteliny wylepiamy okolicę, w której zasiano zboże. Ziarenka rozsypujemy w różnych miejscach. Ufamy, że Słowo Boże zasiane w naszych sercach przyniesie plon.
Kredkami do Nieba 